diquest

De M5 26/20 van AM

2011-08-21T05:52:00.000-07:00

Hij staat te koop wegen aanschaf M5 Shockproof. Vorig jaar gekocht van de eerste eigenaar. Helaas bleek deze fiets niet de oplossing voor zijn rugklachten en dus heeft hij er maar ongeveer 1000 km op gefietst (naar zijn schatting). Hij heeft destijds het frame gekocht en hem zelf heel mooi opgebouwd met goede spullen! Na aankoop hebben we het een en ander er aan gedaan omdat we er mee naar Zweden zouden fietsen (hetgeen overigens goed gelukt is!). Dus kwamen er nieuwe banden (Schwalbe Durano), nieuwe remblokjes, spiegeltje, nieuwe pedalen, computertje en een nieuw matrasje. Al met al kwam er bijna € 300 aan kosten bij bovenop de aanschafprijs, maar je gaat toch geen lange reis ondernemen met oude poreuze banden en oude remblokjes.

De fiets heeft het heel goed gedaan en is vooral heel goed geschikt voor beginners. Dit jaar zijn we er nog mee naar Münster gereden. In totaal heeft hebben wij er ongeveer 1.440 km mee gefietst. Om nu te zeggen dat hij er nog als nieuw uitziet is wat overdreven, maar hij ziet er heel goed uit voor een wat oudere fiets: je kunt zien dat hij weinig heeft geleden en altijd heeft binnen gestaan.

Vorig jaar hebben we de achterderailleur moeten vervangen, hij was er afgevlogen omdat er toevallig een stukje ijzer tussen de ketting was gekomen. Het kleinste blad voor telt 30 tanden, het grootste kransje achter 32, daar kom je elke berg mee op!

De fiets is voorzien van bidonhouders en de originele bagagedrager met een achterlicht zit er nog bij (die hebben wij gedemonteerd).

Kortom, het is een wat oudere fiets die er nog prachtig uitziet en bovendien functioneel helemaal bij de tijd is. Overigens, het matrasje wordt nog vervangen door een vrijwel nieuw origineel M5-matrasje. De pedalen die er nu op zitten zijn niet bij de prijs inbegrepen, fiets wordt geleverd met standaard pedalen.

Oliebollentocht 2010

2010-12-29T14:28:00.001-08:00

Het begon al vroeg: om 5.30 uur v.m. stapte ik in de fiets. Na een kilometer merkte ik dat de rechter voorband niet op spanning was. Gedemonteerd en geïnspecteerd, maar geen lek te vinden. Toen verder gereden, de band heeft verder geen problemen gegeven. In Arnhem was het nog steeds op nogal wat plaatsen ploegen door de sneeuw en in Nijmegen was het niet anders. Precies om 7.00 stond ik voor het huis van Ellen van Vugt. Samen met Hans Wessels zouden we naar Tilburg rijden. Hans navigeerde met zijn iPhone en dat ging heel goed. Gelukkig hielden we een kalm tempo aan, zo tegen de 30 km/u. Na Grave waren de wegen over het algemeen goed berijdbaar, maar op enkele plaatsen moesten we de ventweg of het fietspad rechts laten liggen. Ongeveer kwart over tien waren we er.
We werden welkom geheten door Toni Cornelissen, de organisator van deze dag.
Het werd een prachtige tocht, eerst naar het Land van Altena. Vervolgens een heerlijke lunch (appeltaart) in een gezellig bovenzaaltje in Heusden. Hier hadden we een werkelijk schitterend uitzicht uit het raam op de Maas. Na de terugtocht uiteraard de traditionele oliebollen, waarvan helaas geen foto.
Op de terugweg, samen met Ellen, was mijn GPS behulpzaam om de omwegen te vinden. Vervolgens toch maar gereden op het richtingsgevoel en geheugen van Ellen, af en toe hulp van een voorbijganger of een routebordje, dat werkte veel beter. Ongeveer 22.30 uur n.m. kwam ik weer in Arnhem aan. Ik moet zeggen dat de puf er toen wel een beetje uit was. De kilometerteller gaf 277 km aan.

Tailbag M5 CHR

2010-09-26T03:34:00.000-07:00

Onlangs heb ik een nog redelijk mooie Tailbag op de kop getikt. Deze heb ik bevestigd, zo goed en kwaad als het ging. Dat is nog niet zo gemakkelijk. De oorspronkelijke bevestigingsmaterialen zaten er gelukkig nog bij. De tailbag was aan de voorzijde aan het stoeltje bevestigd aan elke zijde op drie punten, dus een hangende constructie. Er zaten klosjes bij, waarbij elk klosje hoger was naarmate het verder naar voren zat. De tailbag komt dus niet helemaal strak tegen het stoeltje te zitten.

Eerst heb ik de tailbag klem gezet tegen het stoeltje, en vervolgens met een stuk krant (vele malen opgevouwen) tussen achterband en de achterzijde van de tailbag hem tegen de achterkant van het zitje gezet. Toen heb ik de plaats bepaald van het gaatje voor de achterste bevestiging. Bij nameten moesten beide gaatje ongeveer 2 millimeter meer naar rechts, dus daar was ik nogal tevreden over.

Vervolgens heb ik de tailbag bevestigd aan de achterzijde van het zitje. In het de bevestiging van de scharnier van het deksel aan de voorzijde van de tailbag zaten nog twee gaatjes aan de onderzijde. Deze waren nog niet gebruikt voor bevestiging. Daar heb ik een gaatje doorgeboord naar voren, dwars door de voorzijde van de tailbag en door de versteviging van de achterzijde van het zitje (versteviging is een stukje aluminium dat ik met twee-componenten-lijm al eens had bevestigd. nu zag ik ook dat ik dat niet helemaal symmetrisch had opgebracht (zucht ..., wat is meten toch moeilijk). Ik ben er niet helemaal zeker van of dit wel een goede gedachte was. Zou het zitje hierdoor niet teveel onder spanning komen te staan? De bovenste foto hieronder is genomen van de voorzijde van het zitje, de onderste foto in de tailbag, dus van het scharnier aan de voorzijde. De onderste twee schroefjes heb ik hier aangebracht.

Tenslotte heb ik ook nog aan de voorzijde de voorste bevestigingschroef gemonteerd. Maar de oorspronkelijke schroef bleek te kort, gelukkig had ik nog een iets langere liggen. De extra ruimte heb ik opgevuld met een rubberen ring die eigenlijk voor de middelste bevestiging was bedoeld. Ook bij de voorste bevestiging heb ik onder enige spanning vastgeschroefd, anders paste het niet. Ook hier ben ik er niet zeker van of dit wel gewenst is.

Al met al ben ik niet ontevreden over hoe het is gemonteerd, het ziet er behoorlijk symmetrisch uit.

Tasafhouder

2010-09-08T06:04:00.001-07:00

Deze zomer een tochtje gemaakt met zijtassen op de CHR. Hiervoor heb ik de mooie grote tassen van Radical gekocht. Maar om te voorkomen dat de tassen tegen remmen en ketting zouden komen (in de bochten), zocht ik een tasafhouder. Voor de CHR zijn die niet beschikbaar, althans ik vond ze niet. Ook M5 kon ze niet leveren. Wel kocht ik bij M5 een bagagerekje waar de achterste van de drie banden van de tassen op kon rusten.

Een tasafhouder heb ik laten maken. Eigenlijk heel simpel: het zijn twee RVS pijpen met een knikje erin. Hierop heb ik op de uiteinden oogjes laten lassen die haaks op elkaar staan: de achterste staan verticaal en de voorste horizontaal. De achterste uiteinde heb ik aan hetzelfde schroefgat bevestigd als het het bagagerekje. Hiervoor heb ik de langste RVS bout gekocht die ik kon krijgen en aangevuld met wat ringetjes om de juiste lengte te krijgen. Het voorste uiteinde zou ik aan het zitje schroeven, maar ik was wat onzeker of er bij het veren van het frame van de fiets niet teveel spanning op zou komen. Toen heb ik ze maar aan een stripje aluminium geschroefd en dat op het zitje gelegd. Achteraf is dit denk ik helemaal niet nodig omdat de RVS pijpjes ook wel wat kunnen buigen. Het resultaat was in ieder geval prima, de tassen kwamen niet tegen ketting en remmen en het totale gewicht van de constructie is heel gering. De volgende keer ga ik de pijpjes direct aan het zitje bevestigen. Af en toe kwam ik met de achterzijde van mijn bovenbenen tegen het alu-stripje aan. Daar zou dan geen sprake meer van kunnen zijn.

Vulcanet

2010-09-08T05:56:00.000-07:00

Een enthousiast poetser ben ik niet, een fiets is om mee te rijden. Maar soms wil je hem toch wel eens reinigen. Altijd weer een rotklus, hoewel toch ook bevredigend als hij weer helemaal staat te glimmen.
Bij mijn motorgarage zag ik een bus Vulcanet: het zijn natte doekjes waarmee je een auto, motor of fiets kunt schoonmaken zonder water! Zelf vind ik het prettig om toch eerst even te spoelen met water zodat de grove zandkorrels zijn verwijderd. Maar de doekjes werken heel goed. Je hebt er maar een paar nodig voor een motor of auto en voor een fiets volstaat doorgaans één doekje. Vooral gemakkelijk voor al die hoekjes en gaatjes. Niet goedkoop, wel héééél handig.

Engadin Radmarathon 12 juli 2009

2009-09-13T12:00:00.001-07:00

Op 12 juli 2009 was het zover. Een tweede poging om de Engadin Radmarathon uit te rijden. De omstandigheden waren ideaal: droog en niet al te warm. Net als vorig jaar heb ik dezelfde taktiek gevolgd, rustig aan vooral met het oog op de laatste berg: Albulla Pass. De eerste lus verliep prima, rustig gereden zonder problemen. Vooral ook goed gedronken en bij de stops een broodje met kaas of zo. Al direct na de tunnel had ik prettig contact met een andere opvallende fiets: een tandem met hierop twee vrolijke fietsers: een Engelse jongen en een Canadees meisje met een rode vlecht en sproeten. Hen zou ik nog menigmaal tegenkomen.Ik had wel veel problemen met stoplichten voor wegwerkzaamheden en spoorwegen. Heb toch zeker meer dan 6 keer hiervoor meerdere minuten moeten wachten.
De Flüela was een heel pittige berg. Hier werd ik toch wel redelijk vaak ingehaald, waarbij ook moet worden bedacht dat ik vermoedelijk achter in het peleton hing. Bovenaan was men de Labe al aan het opruimen. De afdaling werd verstoord door een Mercedes die mij in het begin inhaalde, maar waar ik verder de hele afdaling achteraan heb gehangen. Toen nog een heel stuk relatief vlak tot aan de voet van de Albulla. Hier sprak ik een wat oudere heer die met een soort verlangen over de bezemwagen sprak. Die zou wel niet lang op zich laten wachten. Ik had genoeg gehoord en sprong weer op de fiets. De Albulla was zoals ik verwacht had: niet overal even steil, maar door de lengte en de meer dan 170 kilometer die we al in de benen hadden een hele kluif. Toen ik in Wiesen even aan het telefoneren was, haalde de tandem me in. Bovenop de Albulla Pass kwam ik hen weer tegen. Zij vertrokken luttele momenten voor mij. Het lukte me in de steile afdaling bij hen aan te haken maar omdat ze achter een auto hingen die we niet konden inhalen, kon ik hen niet passeren. Hun afdaaltechniek was verbluffend voor zo'n lang rijwiel. Ook scherpe haarspeldbochten werden met grote snelheid genomen. In het vlakke stuk naar Zernez reden we nog een tijdje samen, maar toen moest ik ze toch laten gaan. Bij de finish bleek dat ik iets minder dan een halve minuut langer had gereden dan de limiet, waar overigens niemand moeilijk over deed. Voor mij was wel duidelijk dat ik het bijna niet gehaald had door de CHR van M5. Het is een voortreffelijke ligfiets, maar in de bergen ben je toch flink in het nadeel en is een racefiets superieur.

Op de racefiets naar de Passo Gavia

2009-09-12T15:57:00.000-07:00

Vorig jaar heb ik met de CHR M5 de Passo Gavia bedwongen. Dit jaar, vergezeld door mijn neef opnieuw, maar nu met de racefiets. Ook nu weer eerst met de trein naar Edolo en vervolgens eerst naar Ponte di Legno. Dan de Passo Gavia op. Meer dan 1900 hoogtemeters met een steigingspercentage tot 16%. Dit jaar was het veel gemakkelijker dan vorig jaar. De omstandigheden waren vergelijkbaar: mooi weer, dit jaar wellicht iets minder warm. Toch viel het me dit jaar veel gemakkelijker dan vorig jaar. Hooguit kan de temperatuur me vorig jaar parten hebben gespeeld. Maar zo langerzamerhand ben ik er toch van overtuigd geraakt dat ligfietsen niet erg geschikt zijn om lange beklimmingen mee te rijden.

Ongelukkig tochtje met Munzo

2009-05-21T13:26:00.000-07:00

Op 21 mei maakte ik een tochtje met een vriend vanuit Tilburg naar Arnhem. Het begon al na enkele kilometers met gerammel van het achterspatbord. Een van de twee beugels waaraan de stangetjes zitten was gebroken. Dit was de tweede keer, een tijdje geleden had de andere het begeven. Ongeveer 25 kilometer verder ging ik onderuit op een onregelmatige klinkerweg. Wat bleek: ook het voorste bevestigingsbeugeltje had het begeven en het spatbord was naar voren geschoven en blokkeerde het achterwiel. Gevolg: een flinke schaafwond op het spatbord en mijn linker elleboog. Op de elleboog zag ik 's avonds ook nog een behoorlijke bloeduitstorting. We hebben het spatbordje gedemonteerd en in de tas gedaan.

Vlak bij Arnhem bleek ineens dat de SPD-klem van de rechter trapper was geraakt. Thuis alles goed geïnspecteerd. Het bleek dat de twee achterste bevestigingsboutjes eruit gerammeld zijn en het voorste schroefje had het begeven. Toen bleek ook dat de achterste boutjes van de linker pedaal eruit waren.

Tikkende Quest

2009-04-15T14:20:00.000-07:00

Sinds enige tijd is er een hinderlijke tik hoorbaar van onder het zitje. Het heeft de frequentie van het trappen en als je de trappers stil houdt, hoor je het niet. Ik denk aan de ketting, maar kan het euvel niet vinden. Telefonisch contact met Velomobiel.nl: waarschijnlijk de ketting die tegen de kunststof kapjes tikt. Nog een keer uitgebreid gekeken, niets te zien. Kapje los gehaald. Tik nog steeds aanwezig. Op verschillende plekken de kettingbuizen ondersteund met zacht materiaal, dit biedt geen oplossing. Dus maar een afspraak gemaakt om naar Dronten te fietsen. Dat is dan gelijk een mooie trainingsronde.

Gelukkig kunnen de heren van Velomobiel.nl het ook niet gelijk vinden. Het is toch altijd een risico als je met zoiets aankomt. Waarschijnlijk zit het in de achteras, die wordt vervangen. Maar dat is het ook niet. Ook de cassette blijkt het niet te zijn. Alle schroeven van de ophanging worden aangedraaid. Uiteindelijk valt het oog op het kettinggeleidewieltje: het is een keramisch Terracycle kettingwieltje. Ik hoorde er voor het eerst van op de weblog van Wim Schermer. Na 1,5 uur werken was het probleem opgelost. Het hinderlijke getik is over, maar wat Wim stelde klopt wel: het gaf tussen het tikken door wel een veel stillere kettingloop.
Heren van Velomobiel.nl: bedankt voor de prima service.

Wat betreft de prestaties, die worden er waarschijnlijk niet door beïnvloed. Ik had nog een afspraak die middag en dus haast. Op de heenweg had ik al een flinke snelheid bereikt, maar ook op de terugweg haalde ik een gemiddelde van meer dan 34 km/u over 80 km. Niet slecht als je meetelt dat er nogal wat heuvels zitten in het traject Arnhem - Dronten.

Mogelijk komt Velomobiel.nl zelf met een betere versie van een geleidewieltje met tandwieltje.

Munzo in de bergen

2009-04-07T01:05:00.000-07:00

Omdat ik voor een cursus naar Davos (CH) moest, was dit een mooie gelegenheid om de Munzo daar te proberen. Hoewel de Flüelapas halverwege was afgesloten ben ik het eerste stuk toch even opgefietst. Dat viel helemaal niet tegen. Natuurlijk was het wel duidelijk zwaarder dan met de M5 CHR en had ik daardoor een hogere hartslag. Maar je komt zo'n berg nog behoorlijk goed op ook al weegt de fiets 8 kg meer. Bergaf was de top 65 km/uur. Veel harder durfde ik niet omdat de weg nog nat was en er hier en daar nog sneeuw lag. De Munzo voelt heel stabiel bij die snelheid. Op sommige plekken stroomde het smeltwater in brede stromen over de weg. Het goede nieuws was dat ik dankzij de spatborden helemaal schoon beneden kwam, een beter resultaat dan ik had verwacht.

Nieuwe Quest

2009-04-07T01:00:00.000-07:00

Sinds 16 maart is een nieuwe Quest in gebruik genomen. Dit keer een witte, nr. 306.
Met praktische verbeteringen zoals kettinggeleide, stoelophanging. Maar ook een remlicht en zeer elegante richtingaanwijzers. En een verstelbare koplamp. Verder fietst de Quest als vanouds. Toch leuk dat Velomobiel.nl zo blijft innoveren!

Carbon spatborden Munzo rammelvrij

2009-03-07T14:11:00.000-08:00

De carbon spatborden van de Munzo functioneren volgens verwachting bij vies wegdek. Ik moet er nog een keer mee in de regen rijden. Maar er ontstaat wel een geweldig geraas als het wegdek niet zo glad is als een biljartlaken. Zelf wat ruw asfalt resoneert gevoelig door tot in de spatborden. Het aanbrengen van stukjes binnenband bij de bevestigingsboutjes lost het probleem niet op. En na enige tijd doet ook het voorspatbord in alle hevigheid mee.

Vandaag heb ik alles los gehaald. Ik had al wat roestvrijstalen boutjes en borgmoertjes in huis gehaald. Wat bleek? Het boutje op de linker poot van de voorvork om het stangetje naar het spatbord te bevestigen was er uit gerammeld.Ik had het los gedraaid en zonder borglijm weer ingedraaid. Verder bleek dat de voorste popnagel bij het achterspatbord niet goed strak zat. Hierdoor was er speling die met gerammel en gepiep gepaard ging. Dit popnageltje heb ik uitgeboord en vervangen door een elegant boutje en borgmoertje. Bijna even elegant als het popnageltje. Zie foto. Verder heb ik de bout en moer door de voorvork vervangen door een eleganter exemplaar dat met een inbussleutel kan worden aangedraaid. Aan de achterzijde zit nu een borgmoer. Omdat er hier kennelijk vocht bij was gekomen heb ik een stukje binnenband geknipt en tussen het ringetje en de voorvork gemonteerd om het goed af te sluiten. Nu zijn de spatborden vrijwel geheel rammelvrij. De boutjes in de voorvork en achtervork heb weer los gehaald en er een drupje borglijm op gedaan.

Tenslotte heb ik het spatlapje voor verlengd. Het komt nu net aan de grond als voor- en achterdeel van de Munzo uit elkaar gehaald zijn (zie foto). Maar het zit nu zo goed dat bij nat wegdek er vrijwel geen modder meer op het frame komt!

Carbon spatborden voor Munzo

2009-02-26T14:16:00.000-08:00

Hoewel de vorige spatborden een hele verbetering waren, was er toch nog een flinke verbetering mogelijk. Naar mijn mening sloten de spatborden onvoldoende aan bij de wielen. Bovendien was het achterspatbord te hoog opgehangen. Bij Elvin Haak heb ik carbon spatborden besteld (plezierig overleg, vlotte service). Bram Smit heeft ze er voor mij opgezet. Het ziet er strak uit. Ik verwacht dat de werking nu beter zal zijn. Enkele details:

Als je naar links stuurt komt de ketting tegen het spatbord. Hier heeft Bram een stuk weggevijld en de opening opgevuld met een stukje kunststof. Hopelijk geeft dit voldoende ruimte om de bochten te maken en blijft het stukje kunststof zitten. De eerste indruk is gunstig.

Aan de onderkant van het voorspatbord zit een bijgeknipt spatlapje van Brompton. Omdat we van dit spatlapje aan de onderzijde een stukje hadden afgeknipt voor de opening in het spatbord bij de ketting, is het naar mijn smaak iets te kort. Waarschijnlijk komt hier nog een langer stukje aan. Het idee is dat je hiermee het spatbord wat langer maakt maar voorkomt dat je het carbon gedeelte beschadigt als je de fiets uit elkaar haalt en het voorstuk op de ondergrond laat steunen.

Aan de achterzijde is het spatbord zo bevestigd dat het achterdeel nog rechtop kan staan als het achterwiel verwijderd is. Hierbij rust het achterdeel net niet op het spatbord.

Het was nog een heel geknutsel, maar het resultaat mag er dan ook zijn dankzij het vakmanschap van Bram.

Verder is de bidonhouder bevestigd aan het zitje.

15 MM sleutel aan boord van Munzo

2009-02-03T11:01:00.000-08:00

Als het voorwiel gedemonteerd moet worden, bijvoorbeeld bij een lekke band, heb je 15 mm sleutel nodig. Ik had een exemplaar gekocht, maar dit paste niet samen met het minipompje en de reserveband in het koffertje van het bagagerekje. Dus heb ik het steeksleutel gedeelte eraf gezaagd. Dit ging tot mijn verbazing nog verrassend gemakkelijk met een ijzerzaag. Even met de Dremel de scherpe kantjes eraf en klaar! Pompje en sleutel in een stukje handdoek en het gaat rammelvrij mee.

Als heer door het verkeer op een Munzo

2009-02-03T10:57:00.000-08:00

Mijn onvolprezen buurvrouw heeft voor mij twee broekklemmen gemaakt van reflectiemateriaal en elastiek. Een enkel bandje ging al heel redelijk, maar een dubbel bandje zorgt ervoor dat ook de broek om het bovendeel van het onderbeen strak gespannen blijft.

Munzo aangepast

2009-01-25T08:00:00.000-08:00

Na een paar honderd kilometer waren er nog wat opmerkingen en wensen ten aanzien van de Munzo. Hierover had ik erg plezierig contact met Bram Smit, die zeer geïnteresseerd was. Hij stelde voor om een heel nieuw voorstuk voor mij te maken. Dit werd op 23 januari 2009 gemonteerd.

Hier een overzicht van de nieuwe situatie. Een van de belangrijkste veranderingen is dat het balhoofd 4 cm naar voren is verplaatst zodat er meer ruimte kwam tussen het voorwiel en het frame. Bram had het balhoofd in eerste instantie zover mogelijk naar achteren geplaatst in verband met de stabiliteit. Maar omdat ik er ook met slecht weer mee wil rijden zonder helemaal vies te worden, is een volwaardig spatbord toch wel heel handig. Inmiddels ben ik weer de Posbank op geweest met een vochtig wegdek, maar de weg was niet kletsnat zoals tijdens of net na een regenbui. Ook bij 10% stijging is er geen enkel probleem. Het voorwiel slipt niet weg.

Bram heeft voor mij twee boutjes in de voorvork gemonteerd om een beugel aan het spatbord te maken. Hierdoor zit het spatbord veel steviger. De situatie is nog niet ideaal. Ik heb het spatbord verlengd door een stuk aan vast te plakken met 2-componentenlijm. Dit hecht goed, het ziet er nog niet helemaal mooi uit. Bovendien volgt het spatbord niet helemaal het wiel. Het verlengen van het spatbord is noodzakelijk omdat de voorvork eigenlijk achterstevoren zit. Hiervoor moet ik nog een beter spatbord en een betere beugel vinden.
Ook het achterspatbord is wat lager bevestigd en niet meer direct aan het gereedschapbakje. Het kan nu gemakkelijk losgetrokken worden om te verwijderen.

Een andere belangrijke verandering is het vervangen van het 65-tands tandwiel voor. In combinatie met de dualdrive is dit voor mij teveel. Ik gebruikte de derde versnelling van de naaf helemaal niet en had geen gunstig verzet voor steile hellingen. En die komen hier in de buurt van Arnhem nogal veel voor. Nu heeft hij een 52-tands tandwiel gemonteerd. Dit geeft voor mij een veel betere combinatie. De Holle Weg bij de Posbank (door mij geschat op minstens 8%) kom ik met moeite op met de tweede naafversnelling. Dit is vergelijkbaar met wat ik met de racefiets kan. En het steile stukje van de Zijpenberg (volgens mij zeker 10%) kon ik nu heel goed opkomen met het lichtste verzet. In de oude situatie ging het maar net, maar alleen omdat het relatief korte stukjes zijn. Ik heb het gevoel dat ik nu een lange helling van 6 a 7% zou moeten kunnen beklimmen.

Hierbij moet wel bedacht worden dat de fiets niet super licht is met 18,7 Kg. Je kunt ook stellen dat het gewicht nog meevalt, want dit is inclusief spatborden, verlichting, bagagedrager met bakje waarin pompje en ring/steeksleutel, tasje met bandenplakspullen, hoofdsteun, SRAM dualdrive en fantastische mechanische schijfrem.

Verder heeft Bram bij mij een nieuwe kraag gemonteerd om het laagste stuk van het voorste framedeel. Hierdoor zal er naar verwachting veel minder water komen in het verbindingsstuk tussen voorste en achterste framedeel. Het ziet er vind ik heel mooi uit, erg elegant.

Zelf had ik nog een klein fototasje liggen. Dit heb ik met een bandje bevestigd aan de hoofdsteun. In het zakje zitten de spullen voor het plakken van een band. Voor het gereedschap is er meer ruimte in het gereedschapbakje dat in de bagagedrager zit. In dit bakje heb ik een minipompje en een sleutel nr. 15 voor het loshalen van het voorwiel (hier zit geen snelspanner op). Stukje handdoek er omheen en het rammelt niet meer.

Hoe bevalt het spatbord bij nat weer? Ik zelf bleef schoon, maar de fiets niet helemaal. Het spatbord kan niet te lang zijn omdat het anders op de grond komt als je de twee delen uit elkaar haalt. Het frame wordt nog iets vies, maar het water loopt niet in de verbinding tussen de twee framedelen. Dat is al een hele winst, net als het zelf schoon blijven. Op de foto met de stok zie je dat het logisch is dat het opspattend water net onder het spatbord door gaat. Hierbij moet worden opgemerkt dat het ook wel een hele lage fiets is. Juist hierdoor is hij lekker compact en ook goed mee te nemen in de trein (zoals ik nu heb ervaren in de tocht naar Bram in Naarden).

Al met al heel wat verbeteringen die de Munzo een nog aantrekkelijker fiets maken dan hij al was. Bram bedankt voor deze geweldig service!

WAARSCHUWING

2008-12-17T05:50:00.000-08:00

Afgelopen maandag ging ik twee keer bijna onderuit. De fiets reageerde in de bocht anders dan ik gewend was. Thuis gekomen merkte ik dat het voorspatbord tegen de framebuis aankwam. Ik had de fiets ergens naar binnen getild en waarschijnlijk is de alustrip daarbij wat verbogen. Het vormen met zo'n strip is dus eigenlijk niet zo'n heel goed idee.

Spatborden Munzo aangepast

2008-12-10T13:50:00.000-08:00

Bij mijn ritje in de regen is gebleken dat de werking van de spatborden niet optimaal is. Fiets en berijder worden in de regen toch nog behoorlijk smerig. Bij Halfords heb ik een setje spatborden voor 20" wielen gekocht. Het voorspatbord is langer dan het meegeleverde spatbordje. Het voorstuk ervan zag er hetzelfde uit als het voorstuk van het nieuwe spatbordje en ik kon het er ook gewoon opschuiven op dezelfde manier waarop het originele spatbordje was bevestigd. Maar toen bleek dat de bocht van het nieuwe spatbordje te ruim was. Bij nadere inspectie zag ik dat het meegeleverde spatborde behoorlijk was ingekort en smaller was gemaakt van waarschijnlijk een identiek spatbordje als ik net had gekocht.

Eerst had ik het lipje aan de achterkant eraf gezaagd met de Dremel. Achteraf had ik dit kunnen laten zitten. Maar toen bleek de bocht nog te ruim en was er te weinig ruimte tussen voorwiel en frame. Na enig nadenken heb ik de bocht met een plaatje aluminium scherper gemaakt zodat het nieuwe spatbord beter de contour van het wiel volgt en precies past tussen wiel en frame. Heel erg elegant ziet het er niet uit, maar hopelijk werkt het zo beter dan voorheen. Het spatbord komt in ieder geval een stuk lager uit.

Om het spatbord te kunnen buigen heb ik een wigje uit de "zijkanten" van het spatbordje gehaald.

Aan de achterkant heb ik een achterspatbordje erbij gemonteerd door er wat schroefgaten in te maken en het met dezelde schroeven te monteren waarmee het oorspronkelijke spatbordje was gemonteerd.

Munzo in de regen

2008-12-06T03:42:00.000-08:00

Vandaag met de Munzo een tochtje gemaakt over de Veluwezoom inclusief de Posbank. Al snel na mijn vertrek begon het te regenen. Toch maar doorgefietst, mede vanwege de suggestie van Ymte Sijbrandij die in zijn artikel in Ligfiets& ((2008, nummer 5, blz 40) suggereert dat ligfietsers watjes zijn. Eerst de Zijpenberg vanuit Rozendaal en vervolgens de Zijpenberg vanuit Rheden. Deze laatste beklimming zou de stijlste van Gelderland zijn met 10,7% stijging. Toch voelt de helling op de terugweg van de Zijpenberg naar Rozendaal zwaarder aan. Hoe dan ook, in de regen met veel viezigheid van de bomen op de weg wederom geen probleem met de aandrijving. Slechts één keer slipt het voorwiel een beetje door.

Ondanks de spatborden wordt ik door de regen en alle viezigheid toch wel behoorlijk smerig. En dat geldt ook de Munzo die bij aankomst thuis een koude douche te wachten staat. Toch blijkt de ketting nog redelijk schoon, hoewel de derailleur bepaald niet brandschoon meer is.
Deze week was me al een keer opgevallen dat je redelijk schoon blijft op een natte weg, maar als je eenmaal door plassen rijdt, wordt je toch zelf ook behoorlijk vies.

Munzo

2008-11-20T14:11:00.001-08:00

Vandaag heb ik de Fast FWD Munzo 3 x 8 in gebruik genomen. Gisteren had ik er al even op gereden samen met de ontwerper en fabrikant Bram Smit. Het is toch wel een heel bijzonder product met heel wat (eigen)zinnige kenmerken.
Van Bram begreep ik dat het voor Nederland (vooralsnog) een uniek exemplaar met de SRAM dualdrive.

Vanavond ben ik er in het donker tussen de buien door even mee de Posbank op geweest. De verlichting voorop is een Busch & Müller Ixon IQ Speed. Daarmee kon ik me in het pikkedonker goed orienteren, maar gelukkig ken ik de weg ter plaatse ook goed. Ik heb een stukje van de Zypenberg beklommen (nummer 8 in het boekje "Bergop in Nederland"). Het steilste stuk is hier een afdaling van 8%, die natuurlijk een beklimming van 8% wordt als je weer terugfietst. Dat ging wonderwel goed met de voorwielaandrijving en een nat wegdek met ook de nodige bladeren hierop. Op geen enkel moment last gehad van doorslippen van het aangedreven voorwiel. En met het lichtste verzet is dit hellingpercentage heel goed te doen, ondanks dat de fiets niet superlicht is.
Bij thuiskomst was de fiets natuurlijk wel een beetje vies, maar ketting en ik zelf waren nog vrijwel schoon ondanks het natte wegdek!!!
Kortom, een hele goede eerste indruk voor een all-round ligfiets die ook all-round zal worden ingezet (boodschappen, korte ritjes, stadsfiets, trein, vakantie). Hierbij de mogelijkheid om de fiets in twee stukken te delen natuurlijk heel handig.

Drinkbeker in velomobiel

2008-10-24T12:53:00.000-07:00

Bij gesloten deksel kan het drinken moeilijk zijn in een velomobiel. Een normale bidon komt onder het deksel niet hoog genoeg om uit te drinken, dus moet je hem tussen hals en deksel doorwurmen, omkeren en met je tanden de afsluiting openen. Heel handig is dit niet en het kan je aandacht van de weg en het verkeer behoorlijk afleiden.
Bij Blokker zag ik vandaag een drinkbeker die ik al lang gebruik. De beker is goed afsluitbaar en heeft een ingebouwd rietje, zodat je hem rechtop kunt houden tijdens het drinken. Ideaal in een velomobiel bij gesloten deksel.

Passo Gavia

2008-08-17T15:32:00.000-07:00

Vanuit mijn vakantieadres aan het Meer van Iseo kon ik met de trein op 14 augustus tot Edolo komen. Een kaartje voor 1,5 uur verblijf in het boemeltje kost € 4,50 en de fiets mocht voor € 2,50 mee. Kom daar maar eens voor in Nederland. De ligfiets gaat zonder problemen in de trein mee.

Naar Ponte di Legno is het een kleine 20 kilometer. Niet heel zwaar, maar ook niet helemaal niets. Ik klim van 699 tot ong. 1250 meter hoogte, gemiddeld ongeveer 3%. Dan begint de tocht naar de pas. Eerste geleidelijk over een mooie brede weg, maar dan wordt het zwaarder. De weg wordt erg smal, auto's kunnen moeilijk passeren. Af en toe houd ik mijn hart vast omdat je bij lage snelheid toch wel een beetje neigt toch slingeren. De stijging loopt op tot stukken van 16% en dan zakt de snelheid tot onder de 7 km/u. In de haarspeldbochten neem ik de ruimte. Af ten toe moet ik de voet aan de binnenkant van de bocht uitklikken.

Op ongeveer 2.000 meter stop ik bij een Duitse kamper. De eigenaar is bereid om mijn bidons bij te vullen en ik kan even plassen. Even later stop ik even bij een Trice met een Fransman die met bagage vanuit Bormio is gekomen. Ik heb diepe bewondering voor hem.

Een groot deel van de weg is zeer smal met ook maar beperkt vangrails. Er zijn schitterende vergezichten.

Ik had op een kaart uitgerekend dat ik ongeveer 37 km moet rijden voor de top. Juist voor dit punt is er een heel erg donker tunneltje. Tegemoet komende fietsers hoor je alleen maar, verder moet je afgaan op het beetje reflectie van reflectoren langs de kant en dan maar hopen dat je op je eigen kant blijft. Na de tunnel staat de teller op 37 km, maar tot mijn schrik zie ik dat de hoogtemeter nog pas op 2300 meter staat. Ook zie ik de weg nog een heel stuk stijgen. Ik stap af en vraag twee Italianen hoe ver het nog is. Ze zeggen: 1 kilometer. Het blijken er bijna 4 te zijn. De fout ontdek ik 's avonds. Volgens de kaart ga je via het centrum van Ponte di Legno naar boven. Al het verkeer wordt echter om het centrum heengeleid, vandaar drie extra kilometers. Bovenaan gekomen geeft mijn hoogtemeter nog steeds te weinig aan.

Vlak voor de top wordt de weg belabberd. Voor mij rijdt een oudere man op mountainbike nogal te slingeren. Het komt zo uit dat ik hem in moet halen in een haarspeldbocht. Dat wordt te krap en ik val gewoon om. Gelukkig maar een heel klein schaafwondje op arm en bidonhouder. Ik sta weer op en haal hem daarna vlot in. Nog even doortrappen en ik heb het gehaald. Ik ben slechts door 2 renners ingehaald, terwijl het een komen en gaan van renners is. Verder zijn er redelijk wat auto's maar vooral veel motoren die soms heel dicht langs je scheuren.

Bij de klim wordt ik enthousiast begroet met Ciao of Salve of men roept aanmoedigingen als "Bravissimo". Ik weet niet of dit ook voor gewone fietsers geldt.

De afdaling verloopt heerlijk. Gelukkig had ik een windstopper en een paar mouwen meegenomen, want boven is het erg koud, vooral als je fietst. Vervolgens met de fiets naar het Iseomeer. Daar aangekomen heb ik ruim 150 km gefietst.

TirolWest Radmarathon

2008-08-17T15:07:00.000-07:00

Voor 3 augustus had ik mij ingeschreven voor de TirolWest Radmarathon. De bedoeling was om de tocht van 220 km te rijden, ongeveer 4500 hoogtemeters.

Bij aankomst was ik weer de enige ligfietser. Er kwam gelijk een Nederlandse jongen op mij af die ook een M5 bereed voor het woon-werkverkeer. Deze tocht zou hij echter op de racefiets rijden.

De dag begon prachtig met lekker fris weer. Vanuit Landeck in Oostenrijk eerst naar het Zuiden naar de Silvretta Hochalpstraße ofwel naar de Biehlerhöhe. Een werkelijk prachtige tocht. Op de laatste twee kilometers enkele stukken van 12%, maar het ging goed. Met de renners in mijn groep kon ik redelijk goed meekomen. Vervolgens een heerlijke lange afdaling tot Bludenz en dan op naar de Flexenpas.

Vanuit Bludenz is dit een lang stuk vals plat tot redelijke stijging. Het begon flink warm te worden en voor mij kwam de Labe (stand met eten en drinken) eigenlijk te laat. Bij de stijging naar de Flexenpas werd het echt moeilijk met stijgende temperatuur en wind in de rug. Het was voor mij moeilijk om voldoende warmte te wisselen. In dit warme weer is het toch een nadeel dat je over een flink oppervlak van de rug minder goed warmte kwijt raakt. Ik moest toen besluiten om de Flexenpas te nemen en vervolgens de Hahntennjoch of de Arlbergpass en dan naar Landeck om te tocht af te maken. Omdat het stijgen toch moeilijk werd heb ik maar voor het laatste gekozen. De dag tevoren had ik de Hahntennjoch met de auto gereden en volgens de beschrijving gaat het over 5 kilometer met een stijgin van 12 tot 15%. Jammer, maar met 157 kilometer en 2900 hoogtemeters was het toch een heerlijke tocht.

Engadin Radmarathon

2008-07-21T13:54:00.000-07:00

Op 6 juli was het zover: de Engadin Radmarathon in de Engadin, het meest Zuid-Oostelijke gebied in Zwitserland, een route over 211 km en bijna 4.000 hoogtemeters. De route bestaat uit twee lussen die beginnen vanuit Zernez. De eerste lus is 97 km lang en telt slechts 1.325 hoogtemeters. Het voert voor een deel door Italië, door een prachtig natuurpark en door Livigno. Het tweede deel is aantrekkelijker met de reuzenpassen Flüela en Albula. Voor de namiddag wordt regen en onweer voorspeld.

Het hotel (Muntanella in Ardez) is zo attent om voor de zes renners die er logeren om half zes een ontbijt te serveren. Ik besluit op het laatste moment om toch nog mijn achterspatbord te monteren. En dan om 6.15 uur op weg naar de start. We redden de ongeveer 18 km precies op tijd ondanks de twee stoplichten wegens wegwerkzaamheden, maar het is grotendeels bergafwaarts.

Het is om 7 uur koud aan de start, maar ik doe gelijk mijn hesje met windstopper uit omdat we al snel gaan klimmen, alleen mijn armwarmers houd ik aan. Een goed besluit want ik heb maar weinig last van de kou. In Livigno een uitbebreide (sanitaire) stop en dan snel verder naar de Berninapas. Bij die bestijging kom ik mijn vriend André weer tegen en ik klim op mijn dooie gemak met hetzelfde tempo als hij, ook op zijn dooie gemak. Ik heb het gevoel dat ik met de M5 CHR toch wat trager ben dan met mijn racefiets omdat ik doorgaans André al snel loste bij de vorige tochten. Maar mogelijk heb ik het wat meer op gemak gedaan dan voorheen om mijn krachten te sparen voor de Flüela en de Albula.

Op het vlakke stuk bij het meer van Livigno haal ik heel wat racers in. Ik krijg veel enthousiaste reacties van zowel mensen langs de kant als van fietsers. Slechts een enkeling kan een kreet niet onderdrukken als ik met grote snelheid voorbij kom. Omdat ik in de achterste geledingen ben gestart haal ik ook nog heel wat mensen in bij het stijgen, slechts een enkeling haalt mij in bergop.

Deze vrolijke dames moedigen een ieder wel heel hartelijk aan. Later zal blijken dat de voorste dame binnenkort in het huwelijk zal treden, daar komen we bij de prijsuitreiking achter.

Op de Berninapas begint het al te spetteren. En dan begint het al vroeg in de ochtend, na 40 km flink te plenzen en te hagelen. Ik ben blij dat ik het spatbord heb gemonteerd, geen koude douche in de nek. En het fietstasje blijft redelijk droog! Ik zie André nog even bij de afdaling omdat hij wat eerder naar beneden ging. We spreken af dat we niet doorfietsen als het blijft regenen.
Na ongeveer 70 km moet ik mijn bril afzetten omdat die beslaat en ik bijna niets meer zie. Bij het steile stuk van de afdaling ben ik even ingehaald door een racefietser die zich heel mooi in de vorm van een ei kon plooien, maar even later haal ik hem weer in. Op het wat meer vlakke stuk haal ik een klein groepje in dat achter mij blijft hangen, zij het dat zij wel telkens van positie wisselen. Kennelijk houd ik ze toch een beetje uit de wind, en dankzij mijn spatbord moet het comfortabel zijn om achter mij te blijven rijden. Als het een beetje bergop gaat halen zij mij weer in en zo blijven we enkele tientallen kilometers achter elkaar rijden tot het moment dat ik mijn bril moet afzetten.

Bij de finish voor de korte route haak ik af. André ziet mij niet en rijdt nog door de Flüela op. Het valt hem op dat hij helemaal alleen rijdt en voortdurend renners naar beneden ziet komen, dus kennelijk opgeven. Boven op de pas trekt het plotseling helemaal dicht en hij besluit ook terug te gaan. Onderweg verkleumt hij helemaal, de afdaling is niet zonder gevaar.

Als ik sta te wachten op André (ik heb niet in de gaten dat hij doorgereden was) verkleum ik ook helemaal en na een half uurtje fiets ik weer naar het hotel en warm weer een beetje op.
Jammer van de regen, maar dat kun je verwachten in de bergen. Ik ben blij dat ik zo verstandig was om op te houden. Volgende keer beter.

Kleine tasje nog veel beter

2008-06-13T14:00:00.000-07:00

Na veel gepuzzle zijn er weer enkele simpele verbeteringen aan het tasje. Zo heb ik het rode bandje vervangen door een langere zwarte band. Verder heb ik van een stukje reflecterende band, die ik nog had liggen, een stripje gemaakt. Dit kan om het bandje heen zodat je in het donker goede reflectie hebt aan de achterzijde van de fiets. Vooral handig in tunnels als geen lampje bij je hebt of wilt hebben.

Het jasje werd tot nu toe met een bandje aan het tasje bevestigd. Dit systeem heb ik nu vervangen door een super licht tasje tussen stoeltje en tasje te maken. Het tasje is eigenlijk een waszakje dat je kunt gebruiken in de wasmachine om kleding in te doen. Het kost € 1,35 bij Blokker en dan krijg je er nog twee andere zakjes bij.

Aan de onderkant heb ik een sleutelring bevestigd en de sleutelring heb ik aan het tasje bevestigd door het door een van de lusjes te halen. Aan de bovenkant van het zakje zit een touwtje dat je aan kunt trekken en met een klemmetje kunt vastzetten. Hier doorheen gaat het zwarte stripje. Het zakje zit zo goed vast tussen tasje en stoeltje. Je kunt er gemakkelijk wat spullen in steken als je het touwtje weer vrij laat. Op een van de foto's zie je het zakje met een jasje en arm- en beenstukken. Dit gaat er gemakkelijk in. Als alles erin zit hangt de reflector nog steeds netjes recht. Dit alles (tasje, zakje, sleutelringen, bandjes, reflector en twee plastic zakjes) weegt ong. 160 gram. Dit is een hele verbetering in vergelijking met het M5 tasje dat 430 g weegt. Bovendien zit nu alles rammelvast en goed bereikbaar. Uiteraard heeft het M5 tasje zijn waarde als nog meer spullen mee wilt nemen. De hierboven beschreven constructie is vooral bedoeld voor tourtochten in het hooggebergte waar kou (boven op de passen) en warmte (in de dalen) elkaar kunnen afwisselen.

Kleine tasje beter

2008-05-24T15:47:00.000-07:00

Het kleine tasje was nog niet optimaal bevestigd. Om te beginnen hing het op zijn kop, wat lastig is als je er wat uit wilt halen. Verder was de bevestiging met klittenband niet optimaal Als het tasje te zware inhoud heeft, weet je niet wanneer het klittenband het gaat opgeven.

Daarom heb ik de stoute schoenen maar aangetrokken en een gat in het carbon stoeltje geboord. Dit heb ik overigens pas gedaan nadat ik het had verstevigd met een stukje alluminium plaat. Door het gat loopt een bandje om fietswielen op een dakdrager mee te bevestigen. Het bandje loopt door een sleutelring die door een van de lussen van het tasje gaat. Met de bestaande bevestiging aan de steun onder het stoeltje en deze nieuwe bevestiging hoog aan het stoeltje hoef ik niet meer bang te zijn het tasje te verliezen. Bovendien hangt het niet meer op de kop.

Waar blijft nu het jasje als je het wilt opbergen? Je maakt het op dezelfde manier aan het tasje vast, maar nu komt het tussen tasje en stoeltje. Daarna het bandje strak trekken. Overigen, het bandje komt nu goed uit op de foto's, maar moet nog vervangen worden door een wat langer zwart bandje.

Waarom zo'n klein tasje. Om te beginnen: het gewicht is lager dan van een grote tas. Dat is vooral van belang als je hoge bergen op wilt. Bovendien, als je weinig mee wilt nemen, slingert niet alles door een te grote tas. Zo simpel is het.

Tasje op CHR

2008-05-17T13:35:00.000-07:00

Momenteel ben ik bezig met de voorbereiding voor een lange tocht in de bergen: dit jaar de Engadin Radmarathon. Niet minder dan 211 km en 3.827 hoogtemeters over vijf passen van meer dan 2.300 m hoog. Daar moet je een hele dag voor uittrekken, althans dat geldt voor de mindere goden zoals ondergetekende.

Het is de eerste keer dat ik zo'n tocht met een ligfiets rijdt. Ik weet uit ervaring met de racefiets dat je wat bergruimte nodig hebt om spullen mee te nemen. Om te beginnen bandenplakspullen en reserveband. En natuurlijk wat identificatiepapieren, een bankpasje en wat geld. Dan enkele imbussleutels. Daarnaast heb je ook wat ruimte nodig voor eten, vooral in de vorm van reepjes. Afhankelijk van de weersomstandigheden is het ook verstandig om een jasje met of zonder mouwen mee te nemen. Het kan in de zomer toch nog koud zijn boven de 2.000 meter, vooral in de afdaling. Als het weer niet bijster goed is kunnen arm- en beenwarmers ook welkom zijn. Kortom, je hebt een tasje nodig.

M5 levert een fraaie tas, maar die is wat groot met weinig vakken. Alles rammelt als er weinig in zit. Dus ben ik op zoek gegaan naar een alternatief.
Ik heb een Vaude-tasje gevonden voor racefietsen, om aan de stuurstang te hangen.

Met het bandje dat is bedoeld voor een verticale stang (zadelstang of bij het balhoofd)heb ik hem bevestigd aan de steun onder het zitje. Verder is hij bevestigd met klittenband en zit hij klem onder de band van het kussentje. Ik bezin mij nog op een betere verbinding. Klittenband vind ik niet ideaal als je er iets zwaars aan moet hangen. Op dit moment hangt het tasje op zijn kop. Als ik een betere verbinding heb (bijvoorbeeld met een bandje door twee sleuven in het zitje) kan hij wellicht andersom hangen.

Zoals het tasje nu hangt kan ik de bandjes die eraan zitten om het tasje aan de stang van de racefiets te bevestigen, gebruiken om het jasje me te bevestigen, zie foto.

Ervaring met een carbon hoge racer in de bergen

2008-04-12T15:09:00.000-07:00

Op 29 maart 2008 ben ik afgereisd naar Davos (CH) voor het bezoeken van een congres. Het jaarlijkse congres is zo ingericht dat congresgangers tussen de middag ruim de tijd hebben om te skiën. Slechts enkelen nemen de fiets om zich te vermaken op de bergen.

Fietsen in de bergen is een van mijn passies. Helaas wordt de pret altijd gedrukt door het gebruik van een racefiets: de gebruikelijke ongemakken aan nek, handen en kont. Daarom is de Carbon High Racer van M5 wellicht een aantrekkelijk alternatief. Met M5 sprak ik af dat ik de zo’n fiets zou kopen met het beding dat ik hem mocht terug geven als hij niet zou bevallen (uiteraard zou ik dan huur betalen).

Het is een interessante ervaring geworden. De tijd en het weer lieten helaas geen uitgebreide proefnemingen toe, maar ik heb er wel veel van geleerd. Het hotel lag ongeveer 200 meter af van de voet van de Fluëla-pas. Na ongeveer 7 km was de pas gesloten. De eerste kilometer stijgt nauwelijks, de volgende 6 kilometers zouden tussen 5 en 7% stijgen, gemiddeld 6%.

De ervaringen beperken zich tot enkele ritten op de Fluëla-pas en een wat langere tocht vanuit Davos via Lenzerheide naar Landquart.

Deze beklimming op de Fluëla-pas heb ik gedaan de eerste ochtend na aankomst. Dit heb ik eerst met de racefiets gedaan en vervolgens met de CHR.
Om 9.15 ging ik van start met de bedoeling om heel soepeltjes naar boven te peddelen en de hartslag rond 150/min. te houden. Het ging heel soepel, op een manier waarvan je het gevoel hebt dit uren vol te kunnen houden. De hartslag was echter iets hoger dan gepland, tussen 150 en 160, vaak toch tussen 155 en 160. De snelheid lag vrijwel voortdurend tussen 10 en 11 km/u. Er stond een vrij stevige tegenwind, waardoor geen oververhitting optrad. Tijd: 37 min en 13 sec. Bij de daling zonder trappen maximaal 68 km/u.

Vervolgens ging ik met de CHR. Ook hier probeerde ik de hartslag rond 150 te houden. De snelheid lag echter iets hoger, tussen 10.5 en 11.5, veelal boven 11. Daarbij voelden de benen duidelijk zwaarder aan. Ondanks dat ik de bidon verloor (zat onder het zitjes, daar moet je even aan wennen) had ik een duidelijk snellere tijd: 36 min. 55 sec. Het incidentje met de bidon heeft me zeker een minuut gekost. Inmiddels begon het wel wat warmer te worden. Waarom voelden de benen wat zwaarder aan? Het lijkt me onwaarschijnlijk dat dit kwam omdat ik al een keer naar boven was gefietst. Wel merkte ik dat de houding toch anders is dan ik gewend was van de Quest. Sommige spieren voelden wat zwaar aan. Met de racefiets had ik geen enkel probleem. Bij de daling maximaal 72 km/u.

Enkele dagen later heb ik het ritje met de CHR op de Fluëla nog een over gedaan. Toen was het weer kouder, maar ik had bij de stijging nu de wind mee. Bovendien had ik de avond tevoren nogal zwaar getafeld. Ik ging nu niet uit van de hartslag, maar van de snelheid. Heb geprobeerd deze tussen 10 en 11 km/u te houden, wat goed lukte. Dit voelde veel beter aan dan de eerste keer, maar toch iets zwaarder dan met de racefiets. Omdat ik de wind mee had kreeg ik het snel warm en de hartslag liep op tot 155. Gestopt en jasje en handschoenen uitgedaan. Daarna ging het veel beter: hartslag rond 140!. Het kost dus kennelijk veel energie om de warmte kwijt te raken.

Bij dit verhaal moet ik aantekenen dat de ketting bij het voorwiel hoog loopt en niet volgens de optimale situatie laag. Hierdoor is de ketting langer en is er door deze bocht en een lang stuk geleidingsbuis extra weerstand. Ik heb dit echter geaccepteerd omdat ik nog moest wennen en niet wist hoe het zou gaan met de haarspeldbochten.

Na de twee ritjes op de Fluëla heb ik met twee vrienden (beiden op carbon racefiets, beiden minder kilometers dit jaar en meer gewicht) gefietst van Davos richting Tiefencastle, afgeslagen naar Lenzerheide en vervolgens via Chur naar Landquart. Hier enkele steilere stukken, tot 10 procent. Ik kon goed meekomen en 10% is ook op de racefiets een hele belasting. De afdaling naar Chur is een hele mooie met heel wat bochten. Daar had ik op de racefiets enkele jaren geleden al een 78 km/u gehaald onder ideale omstandigheden. Dit jaar was het veel drukker, maar met de CHR ging het als een speer naar beneden. Uiteraard heb ik rustig aan gedaan omdat ik nog moest wennen. Het hangen in de bochten lukte me heel behoorlijk en ik heb geen enkele keer het gevoel gehad dat risico aan het lopen was. Wel heb ik de ruimte genomen, iets wat ik geleerd heb bij de motorrijlessen: gewoon midden op je weghelft rijden. Ik had al een keer meegemaakt dat ik in een bocht werd ingehaald door een Zwitser die er geen rekening mee hield dat ik ook mijn ruimte nodig heb. De auto’s bleven nu keurig achter me rijden. Daarbij kwam dat ik een auto die voor me reed, redelijk goed kon bijhouden omdat die niet al te snel reed. Beneden bleek ik een maximale snelheid van 87 km/u te hebben gehaald, zoals gezegd op m’n sloffen.
Bij een stukje met lichte daling (ongeveer 3% schat ik) en duidelijk tegenwind was het voor de racefietsers moeilijk me bij te houden terwijl ik niet trapte.

Ten opzichte van een lage racer (ik had in het verleden een Baron) is er het voordeel van grote wielen met geringere rolweerstand en een kortere wielbasis waardoor kortere draaicirkel. Dit zijn voordelen die vooral in de bergen met haarspeldbochten tellen. Verder is er het voordeel dat je wat meer op zelfde hoogte zit als racefietsers en dus minder uit de toon valt en je elkaar toch nog een beetje uit de wind kunt houden.

Helaas begon het daarna te sneeuwen in Davos, zodat de geplande tocht naar de Julierpas vanuit Davos niet door kon gaan. Vandaar de foto’s in de sneeuw.

Thuis heb ik de fietsen gewogen met een digitale weegschaal. Eerst heb ik me zelf gewogen en vervolgens ben ik met een fiets op de weegschaal gaan staan. Ik moet zeggen dat de reproduceerbaarheid van de metingen goed is, tot op een cijfer achter de komma vrijwel steeds hetzelfde resultaat.
Hierbij heb ik de fietsen gemeten zoals ik er mee gereden had: inclusief tasje, iets gereedschap, pompje, reserveband, bidonhouder (op de racefiets zelfs 2), computertje, op de CHR een matrasje en SPD-pedalen. Bij de racefiets kwam ik op 9.1 kg en bij de CHR op 10.8 kg. Dus dat was wel even schrikken.

Ontdaan van de attributen, maar met matrasje, tellertje, bidonhouder en pedalen kom ik op 9.9 kg. Hoe betrouwbaar is zo’n meting? Het lijkt me niet onredelijk om te veronderstellen dat de nauwkeurigheid 99% bedraagt, maar zeker weten doe ik dit ook niet. Ik heb geprobeerd dit na te gaan met het wegen van borden op een brievenweger. Alle borden hadden een andere gewicht, dus dit gaf me niet veel steun. Als de nauwkeurigheid 99% is, betekent dit hooguit een ons verschil bij een gewicht van ongeveer 10 kg. Een nauwkeurigheid van ongeveer 90% lijkt me veel te laag ingeschat voor zo’n weegschaal, maar dan kun je er een kg op 10 kg naast zitten.

Het omlaag brengen van het gewicht van de CHR is nog wel mogelijk, ofschoon er al het een en ander was gedaan, zoals M5 remmen en M5 naven. Winst valt er nog te behalen op de aandrijving (van tripel naar dubbel met compact en XTR-cassette; lichtere cranks, lichtere buiten- en binnenbanden, lichtere pedalen en ketting naar beneden.

Het vervoer is met de CHR ook wat lastiger dan met een racefiets. Zowel in de auto als in de trein gaat het net of net niet. In de trein van Landquart naar Davos stond hij half in de coupe, hetgeen door een zeer vriendelijke conducteur werd geaccepteerd. Maar mensen hadden wel moeite erlangs te komen. In de auto ging het ook maar net met beide wielen gedemonteerd. De fiets ziet er wel heel klein uit als Bram Moens hem vasthoudt, maar is toch duidelijk groter dan een racefiets. Vooral de wielbasis is veel groter. En bij een racefiets houd je een kleiner geheel over als je wielen en zadel demonteert.

Conclusie:
Indrukwekkend laag gewicht voor een ligfiets, maar nog duidelijk zwaarder dan vergelijkbare racefietsen.
Zeer stabiel en sterk.
Wat onhandiger met vervoer.

Met mijn beperkte ervaring nu denk ik dat je bij een lange toertocht door het hooggebergte iets in het nadeel bent met het stijgen, maar duidelijk in het voordeel bent met het dalen en op de vlakke stukken. Hierbij moet ik aantekenen dat er voor mij op drie punten nog verbetering te boeken is:
1. Het gewicht kan nog iets omlaag (1 kg?).
2. De ketting kan bij het voorwiel omlaag hetgeen minder weerstand zal geven.
3. Gewenning aan de houding.

Centrale gat in wieldoekjes

2007-10-17T09:46:00.000-07:00

In de wieldoekjes van de nieuwere Quests zit een centrale opening omdat de naaf in het wiel wat meer naar buiten uitsteekt. Deze centrale opening - zo is mijn ervaring - kan wat uitlubberen. Het gevolg is dan dat de beschermdopjes er door heen vallen en dan ben je ze kwijt. Mijn onvolprezen buurvrouw Justine heeft er een stukje elastisch band aangenaaid, zodat het plastic dopje op de wielnaaf niet "door het gaat valt".

Verbetering Ortlieb regenhoed

2007-06-20T13:04:00.000-07:00

Zoals eerder geschreven, de Ortlieb regenhoed geeft meer bescherming tegen inregenen in de Quest. Het comfort van het stugge materiaal is maar matig en een groot nadeel is het naar beneden klappen van de klep bij hevige tegenwind, waardoor het gezichtsveld danig beperkt wordt. Bij warm zomerweer is het bepaald zweten.

TWEE EXPERIMENTEN

I
Om te beginnen heb ik een ring van zwaar geplastificeerd draad voor tuinafrastering gebogen en hier een steun aan gebogen. De uiteinden heb ik vastgesoldeerd en deze ring kon met klittenband aan het deksel van de Quest worden bevestigd: aan hetzelfde klittenband waar ook het kleine dekseltje mee vastzit. Aan de achterkant rustte deze ring op de rand van het deksel. Deze ring bleef goed op zijn plaats, ook met de hoed op en ik kon mijn hoofd goed draaien en onder de ring doorkijken. Door de ring kon de flap van de hoed niet meer naar beneden waaien. Nadelen: Je moet eerst de ring vastmaken en dan de hoed opdoen, hetgeen vooral een gepruts is bij hevige wind. Bij het naar beneden kijken, bijvoorbeeld naar het computertje, drukte de hoed de ring van zijn plaats. Kortom, niet helemaal ideaal.

II
Vervolgens heb ik de ring afgeknipt en mijn onvolprezen buurvrouw heeft hem aan de oorstukken en aan de punt van de klep genaaid. De ring is dus nu een geheel met de hoed en dit werkt veel beter. Het opzetten is veel gemakkelijker en het voelt heel stabiel aan. Vanochtend in de regen vrijwel geen inregenen in de kuip en ik heb de bril op kunnen houden. Wel verwacht ik dat bij hard regenen en/of flinke tegenwind er toch nog veel druppels op de bril terecht zullen komen. Naar mijn verwachting zal het systeem ook bij flinke tegenwind stabiel blijven, maar dit moet nog bewezen worden.

Overreden

2007-06-20T12:26:00.000-07:00

Begin juni zette ik mijn Quest 156, nog vrijwel onbeschadigd, bij de garagedeur. Een uur later was hij overreden. Mijn dierbare echtgenote had hem niet zien staan en reed achteruit er op in. De Volvobumper duwde de ene flank flink in. De flank veerde echter weer geheel terug toen de Quest uit zijn benarde positie was bevrijd. Een gele streep van meer dan een meter markeerde het contact tussen de bodem en het plaveisel. Er was een klein scheurtje in de neus nabij de koplampen die zelf ook niet meer recht voor de openingen zaten. Verder was het linker voorwiel fiks verbogen, zowel velg als spaken. De buiten en binnenband waren helemaal doorgeschuurd. Enkele dagen laten bleek bij Velomobiel.nl dat er ook een scheurtje in de rechterwielkast zat. Als met al een schade van € 150 en slechts enkele littekens. Dat doet je toch weer eens beseffen dat de producten van Velomobiel toch wel bijzonder sterk zijn en tegen een behoorlijke stoot kunnen. Verder wederom prima service: klaar terwijl u wacht!

Ortlieb regenhoed

2007-05-17T14:12:00.000-07:00

Regen blijft een probleem voor de brildragende reiziger, ook in een velomobiel. De regendruppels belanden op de buitenzijde van de bril en condens vormt zich aan de binnenzijde. Schoonwissen is sterk af te raden in verband met krasvorming op de glazen. Het eerder beschreven petje geeft wel enige bescherming, maar onvoldoende om te bril te kunnen blijven dragen. Wel voorkomt het dat het in het onbeschermde oog regent, hetgeen bepaald niet comfortabel is. Verder biedt het petje geen bescherming tegen inregenen langs de hals. Hier geeft de zuidwester van Ortlieb een betere bescherming. Ik heb hem omgekeerd gedragen met de grote flap naar voren en het korte deel achter naar boven gebogen om inlekken bij de nek te voorkomen. Het materiaal is echter vrij hard en koud en bovendien worden de oren bedekt. Bij harde wind begint de flap te verbuigen waardoor het zicht wordt beperkt. Het regent echter nauwelijks meer in. Maar ook de druppels op de bril worden hiermee niet voorkomen en bij stilstaan of langzaam rijden komt er al ras condens aan de binnenzijde.

Nut van twee knielmatjes

2007-03-24T13:23:00.000-07:00

Zoals ik al eerder schreef, een knielmatje kan handig zijn om een velomobiel op zijn kant te leggen. Maar als je een lekke achterband hebt, moet je de velomobiel helemaal op zijn kant leggen. Ik heb geëxperimenteerd met twee knielmatjes. Als je ze goed neerlegt, kun je een Quest helemaal op zijn kant leggen zonder dat hij de grond raakt. Zie bijgaande foto's. Het voordeel is dat je ook in de stad of elders op een harde ondergrond je velomobiel op zijn kant kunt leggen. Het alternatief is dat je het zitmatje gebruikt. Dat is met name bij een vochtige ondergrond niet prettig. Bovendien is het zitmatje smal en voor je het weet rolt je velomobiel eraf. Daar moet je overigens ook bij deze knielmatjes op letten!

Trapperlasso

2007-03-03T03:56:00.000-08:00

Soms is het handig dat je de trappers kunt bewegen zonder onder de Quest te liggen of zonder de Quest op zijn zijkant te leggen, zoals bij het smeren van de ketting of het afstellen van de versnelling. Daarom heb ik een stokje ontworpen met een lasso. De stok meet 100 cm en heeft een doorsnede van 18 mm. Ik heb twee schuine gaten geboord, een aan het einde en een ong. 30 cm van het andere einde. Verder nog een recht gat aan het einde, iets gedraaid ten opzichte van het schuine gat aan het uiteinde. Zie eerste plaatje. Aan het uiteinde van de draad zit een klein klemmetje om te voorkomen dat de draad door het gat schiet. Aan het andere einde van de draad heb ik met net zo'n klemmetje een lusje gemaakt. Deze klemmetjes zorgen er ook voor dat het uiteinde van de draad niet gaat rafelen, want dan kun je je bezeren door de scherpe draadjes.

Als je de stok met een lus aan een van de trappers haakt, kun je met het lusje aan het handvat de lus om de trapper strak trekken. Met de stok kun je dan heel goed de trappers laten bewegen. Je ziet op de foto's de stok met de uiterste standen van de trapper naar voren en naar achter: veel korter dan 100 cm moet de stok dus niet zijn.

Je maakt de lasso weer los van de trapper door te trekken aan de stok en het lusje van de draad bij het handvat los te laten. Daarna haak je de lus heel eenvoudig weer van de trapper af.

Het laatse plaatje laat zien waar ik de ketting smeer, met een stukje keukenrol onder de ketting om knoeien op het aluminium tegen te gaan.

Gebruikte materialen: stok gehaald bij de Praxis; draad en klemmetjes bij de betere ijzerwarenhandel.

Bandenplakken

2007-01-01T02:40:00.000-08:00

Omdat je bij een velomobiel drie sporen hebt (i.p.v. één spoor zoals bij conventionele fietsen) heb je meer kans op een lekke band. Én, hoe meer kilometers, hoe meer lekke banden. Gelukkig is het wisselen van een lekke band in een velomobiel niet moeilijk: alle wielen zijn éénzijdig opgehangen zodat je snel de binnen- en buitenband aan de andere kant eraf kunt halen. Plakken doe ik doorgaans thuis, onderweg leg ik er een nieuwe binnnen- en buitenband om.

Enkele tips die ik heb gekregen:
1. Plaats de buitenband met de markering ter plaatse van het ventiel. Je kunt vaak heel gemakkelijk de plaats van het lek in de binnenband achterhalen door hem op te pompen en te luisteren waar het lekt. Als je dan het ventiel bij de markering van de buitenband houdt, kom je ook snel de boosdoener in de buitenband (meestal steentje of glas, soms iets anders) op het spoor. Het voelen met de vinger in de binnenkant van de buitenband levert meestal niets op.
2. Plaats de reserveband iets opgepompt in de reserve buitenband in je velomobiel. Ze zijn dan al klaar om erin gelegd te worden. Als je de twee er zo omlegt wordt de binnenband ook niet vies van de modder die aan de binnenkant van de wielkast zit. Hier in zitten soms ook kleine steentje die voor een heel klein lek kunnen zorgen.
3. Als je een lekke band opbergt bij andere reservebanden, leg er dan een knoop in om te voorkomen dat je hem bij een nieuw lek per ongeluk gebruikt.
4. Neem een goede pomp mee. Ik heb gewoon een grote pomp met manometer in de Quest, gaat er gemakkelijk in. Hij weegt iets meer dan een handpomp maar pompt zoveel fijner!
5. Met een lekke band kun je gewoon nog een heel stuk doorrijden (behalve met mijn brede achterband, die loopt er heel snel af). De banden gaan hiervan doorgaans niet kapot! Het fietst wel zwaar, maar soms is het plezieriger om even door te rijden tot een beschutte of droge plek.

Oliebollentocht 2006

2006-12-28T12:24:00.000-08:00

Een beetje miezerregen in het begin, maar verder prima fietsweer. Niet het heldere weer dat we wel eens hebben gehad, maar wel lekker koud.
Dit jaar een afwisselende tocht over dijken en door modder, door stadjes en door bossen. Prima verzorging in een heel comfortabele acomodatie. Complimenten voor Frank Cornelese!

Reclame

2006-12-25T14:16:00.000-08:00

Op 24 december 2006 zag ik deze ligfietser met een groot reclamebord achter zich op de Meir in Antwerpen. Hij deelde witte ballonnetjes uit.

Knielmatje

2006-12-17T06:48:00.000-08:00

Al vele jaren geleden kocht ik een knielmatje om mee te nemen in de Quest. Het weegt vrijwel niets. Om het een beetje schoon te houden heb ik er een plastic zak omgedaan van de plaatselijke VVV. Dit matje gebruik ik om de Quest driekwart (dus een klein beetje) op zijn kant te leggen voor oppompen van de banden of banden wisselen. Veel mensen gebruiken daar het matrasje van de zitting voor, maar bij vies weer wordt dat matrasje ook vies. Ideaal voor het geval er geen gras voorhanden is, bijvoorbeeld als je onder een viaduct of andere schuilplaats een band moet wisselen. Je kunt het niet gebruiken om de Quest helemaal mee op de kant te leggen, dat moet je op gras doen of indien dat er niet is, zul je toch het matrasje van de zitting moeten gebruiken. Ik meen dat ik het matje destijds bij de Praxis of Intratuin heb gekocht.

Handbel

2006-12-10T03:57:00.000-08:00

De Quest van Velomobiel.nl wordt standaard geleverd met bel. Bij de eerste versies zat deze bel in de neus van de Quest. Dat betekende dat je hem zelf goed kon horen, maar de medeweggebruikers nauwelijks. Tegenwoordig zit de bel vlak bij de voetgaten: een flinke verbetering.
Toch geef ik zelf de voorkeur aan een handbel: een skatingbel bedoeld voor skaters. Zoals je op het fotootje ziet vertoont hij al flinke gebruiksporen. Gewoon gekocht bij Halfords. Het voordeel is dat je hem helemaal buiten de Quest kunt houden, ook als je met deksel rijdt. Door de hoge toon is hij redelijk goed hoorbaar. Met wind tegen is het verstandig om eerst met het fluitje te fluiten. Dat geldt ook voor fietsers die met elkaar aan het praten zijn of die met hun GSM aan het oor fietsen.

2006-12-09T12:31:00.000-08:00

Rain-X
In of op een ligfiets lig je doorgaans laag. Een van de nadelen is dat je relatief meer last hebt van de lampen van auto's die je tegemoet komen. Vooral in het donker als het regent krijg je druppels op je bril, waardoor het zicht tot een onaanvaardbaar niveau daalt.
Een hulpmiddel hierbij kan zijn het product Rain-X. Dit is een vloeistof die je aan de buitenkant van de glazen aanbrengt. Hierdoor vervloeien druppels snel, waardoor je beter zicht houdt. Het helpt wel enigszins, maar bij hard regenen helpt het onvoldoende. Jammer, want als het dan ook nog eens hard waait, waait de regen in je ogen als je noodgedwongen je bril moet afzetten. Het petje helpt dan maar ten dele.

Petje

2006-12-06T14:01:00.000-08:00

Als het hard of koud regent ontkom je niet aan een petje met klep. De regen veroorzaakt druppels op mijn bril die in het donker het zicht ontnemen in het felle licht van de auto's. De grote klep voorkomt dit maar matig bij lichte regen. Motregel waait helemaal onder de klep door. Dus bij regen en mist rijd ik meestal zonder bril. Vooral bij harde regen, erg onprettig in de ogen als je geen bril op hebt, is een petje van grote waarde.

Het petje op de foto heb ik al jaren in gebruik. Het is van polyester, gekocht in een winkel voor hardloopspullen. Voordeel: slijtvast en snel droog. Van afwaaien heb ik nog geen last gehad.

Als het moet kan het ook onder de helm gedragen worden. Alleen zie je dan de reflectiestrepen niet meer die ik er op heb laten naaien.

Fluitje

2006-12-04T12:26:00.000-08:00

Voor het krijgen van contact met medeweggebruikers bestaan meerdere mogelijkheden. Het meest elegant is een fietsbel. Maar daarmee bereik je niet iedereen. Daarover later meer. Dan kun je nog altijd roepen. Daarmee heb je veel mogelijkheden, varierend van "Héééé!!!!" tot "Goedemorgen dames". Dat laatste als je niet veel haast hebt, vooral ook met succes te gebruiken bij jongens.

Maar de meeste mogelijkheden biedt een scheidsrechtersfluitje aan een touwtje. Het instrumentje is erg licht (enkele grammen), goedkoop en biedt een enorm bereik (vele tientallen meters, ook tegen de wind in) waarmee je zelfs automobilisten kunt alarmeren. En je kunt er in tegenstelling tot toeters, bellen en dergelijke ook veel emotie in kwijt.

Nadeel is dat niet iedereen direct denkt aan een fietser. Maar als je degene die je hebt bereikt eenmaal hebt gealarmeerd, is die doorgaans gevoeliger voor het ontvangen van een belsignaal.

Toen ik korte tijd wat later dan gebruikelijk naar een cursus ging, moest ik heel wat scholieren passeren. Je moet dan kiezen tussen langzaam laveren of met volle vaart er tegen aan. Vooral bij dat laatste helpt een fluitje enorm. En het blijkt dat scholieren prima te conditioneren zijn. Na twee ochtenden stoven ze aan de kant bij het horen van een fluitje, terwijl ze zich van bellen doorgaans niets aantrekken. Dat komt ook omdat het rijden met een wiel in berm, wat de eerste dagen regelmatig even moet, met een vervaarlijk lawaai gepaard gaat.

Winterhelm

2006-12-03T06:36:00.000-08:00

Een helm is altijd aan te raden bij snel fietsen, dus ook in een velomobiel. De normale wielrenhelmen zijn maximaal winddoorlatend om goede afkoeling van het hoofd mogelijk te maken. Maar in de winter wordt het dan al snel te koud. Om die reden heb ik een bouwhelm aangeschaft. Let op, veel bouwhelmen hebben geen bandje onder de kin en zijn dan voor het fietsen niet veilig. Ik vond er een die wel zo'n bandje heeft, dus bij een val niet van je hoofd kan geraken. De omvang van het hoofd kan gemakkelijk worden ingesteld. Dit is een voorwaarde omdat dan bij echte kou (<>

Houder GPS

2006-12-01T10:49:00.000-08:00

Op de rechter wielkast is een houder gemonteerd. De houder is van aluminium en in elkaar gezet door de mannen van Velomobiel.nl
Het zwarte houdertje is eigenlijk voor een fietsstuur bedoeld, maar doet het hier ook uitstekend. (Het gaat hier om een houder voor de Garmin Quest.)

2006-12-01T10:45:00.000-08:00

Oliebollentocht 2003

Dit is een foto met de meeste deelnemers van oliebollentocht 2003. Dit is een jaarlijkse tocht van velomobilisten. In 2003 was het koud maar verder prachtig weer. Mooi gezicht, alle verschillende voertuigen.

Inleiding

2006-12-01T04:17:00.000-08:00

Dit is de blog van diquest met wetenswaardigheden op het gebied van fietsen.
De meeste kilometers maak ik met een gestroomlijnde ligfiets: Quest, gemaakt door Velomobiel.nl in Dronten. Het gaat hier voornamelijk om woon-werkverkeer.

Ook met een gewone racefiets maak ik heel wat kilometers, vooral om te trainen voor bergtochten.

Via deze blog wil ik je deelgenoot maken van ervaringen en tips.

Roel