Sinner racekap

Dit weekeinde is hij gekomen: de racekap van Sinner. Degelijk verpakt in een grote doos die volgens de postbode bijna niets weegt. Dat klopt! Eerst maar eens goed kijken na het openen van de doos.
Hij is echt prachtig gemaakt en afgewerkt. En hij past uiteraard perfect. Als ik hem zie lijkt hij me wel een beetje smal, maar je kunt je hoofd toch nog goed bewegen.
De gaten aan de zijkant achter het ruitje zijn heel goed geplaatst: je kunt er goed door heen kijken waardoor je veel zicht naar op zij en schuin naar achteren hebt. En je kunt er nog doorheen spugen ook!
Het is nog wel even zoeken naar een nieuw evenwicht in verband met de warmte. Bij enkele graden onder nul had ik een dun helmmutsje op, een fleecebuff rond de hals en een fleececape rond de schouders. Maar een voor een gingen die af, gewoon te warm.

Hoewel de snelheidswinst niet het eerste oogmerk was, is die toch behoorlijk. Bij rustig fietsen haalde ik gemakkelijk een gemiddelde van rond de 30 km/u, hetgeen al een tijdje niet was voorgekomen bij deze kou en een Sammy Slick op het achterwiel.



Het ging mij vooral om het comfort, met name bij kou, regen en sneeuw. Bij dat eerste is het goed bevallen. Ervaringen met regen en sneeuw moeten nog volgen.

Revisie Munzo

Aan het einde van 2011 was de Munzo wel toe aan beurt. Het belangrijkste was dat de derailleur niet meer schakelde. Gelukkig deed de naafversnelling het nog wel. Verder was een van plaatjes van het uiteinde van de stang, die in het achterstuk van de fiets gestoken moet worden, los gaan zitten.
Maar Bram Smit had nog veel meer in petto. De loop van zowel de derailleur- als de naafversnelling is veranderd zodat die niet meer met een grote bocht naast de fiets hangen, maar nu strak langs de voorvork lopen. Optisch een hele verbetering, maar ook functioneel omdat er nu geen water meer in de kabels kan lopen (met corrosie van de kabel als gevolg waardoor de derailleur bij mij niet meer werkte). Bram heeft hier een hele slimme oplossing voor bedacht met een wieltje aan de derailleurkabel zodat die toch nog naar beneden trekt.

Verder heeft Bram het uiteinde van de voorbuis verder afgevijld zodat die gemakkelijker in de achterbuis schuift. Dit is een grote verbetering want in bijvoorbeeld de trein kun nu veel gemakkelijker de zaak weer in elkaar schuiven. Om voldoende stabiliteit te garanderen heeft Bram nu een tweede snelsluiter gemonteerd.

Daarnaast nog de remblokjes vernieuwd.

Na een gezellig kopje koffie van Joke en een prettig gesprek met Bram tijdens de reparatie kan de Munzo er weer tegen.

De M5 26/20 van AM

Hij staat te koop wegen aanschaf M5 Shockproof. Vorig jaar gekocht van de eerste eigenaar. Helaas bleek deze fiets niet de oplossing voor zijn rugklachten en dus heeft hij er maar ongeveer 1000 km op gefietst (naar zijn schatting). Hij heeft destijds het frame gekocht en hem zelf heel mooi opgebouwd met goede spullen! Na aankoop hebben we het een en ander er aan gedaan omdat we er mee naar Zweden zouden fietsen (hetgeen overigens goed gelukt is!). Dus kwamen er nieuwe banden (Schwalbe Durano), nieuwe remblokjes, spiegeltje, nieuwe pedalen, computertje en een nieuw matrasje. Al met al kwam er bijna € 300 aan kosten bij bovenop de aanschafprijs, maar je gaat toch geen lange reis ondernemen met oude poreuze banden en oude remblokjes.

De fiets heeft het heel goed gedaan en is vooral heel goed geschikt voor beginners. Dit jaar zijn we er nog mee naar Münster gereden. In totaal heeft hebben wij er ongeveer 1.440 km mee gefietst. Om nu te zeggen dat hij er nog als nieuw uitziet is wat overdreven, maar hij ziet er heel goed uit voor een wat oudere fiets: je kunt zien dat hij weinig heeft geleden en altijd heeft binnen gestaan.








Vorig jaar hebben we de achterderailleur moeten vervangen, hij was er afgevlogen omdat er toevallig een stukje ijzer tussen de ketting was gekomen. Het kleinste blad voor telt 30 tanden, het grootste kransje achter 32, daar kom je elke berg mee op!

De fiets is voorzien van bidonhouders en de originele bagagedrager met een achterlicht zit er nog bij (die hebben wij gedemonteerd).




Kortom, het is een wat oudere fiets die er nog prachtig uitziet en bovendien functioneel helemaal bij de tijd is. Overigens, het matrasje wordt nog vervangen door een vrijwel nieuw origineel M5-matrasje. De pedalen die er nu op zitten zijn niet bij de prijs inbegrepen, fiets wordt geleverd met standaard pedalen.

Oliebollentocht 2010

Het begon al vroeg: om 5.30 uur v.m. stapte ik in de fiets. Na een kilometer merkte ik dat de rechter voorband niet op spanning was. Gedemonteerd en geïnspecteerd, maar geen lek te vinden. Toen verder gereden, de band heeft verder geen problemen gegeven. In Arnhem was het nog steeds op nogal wat plaatsen ploegen door de sneeuw en in Nijmegen was het niet anders. Precies om 7.00 stond ik voor het huis van Ellen van Vugt. Samen met Hans Wessels zouden we naar Tilburg rijden. Hans navigeerde met zijn iPhone en dat ging heel goed. Gelukkig hielden we een kalm tempo aan, zo tegen de 30 km/u. Na Grave waren de wegen over het algemeen goed berijdbaar, maar op enkele plaatsen moesten we de ventweg of het fietspad rechts laten liggen. Ongeveer kwart over tien waren we er.
We werden welkom geheten door Toni Cornelissen, de organisator van deze dag.
Het werd een prachtige tocht, eerst naar het Land van Altena. Vervolgens een heerlijke lunch (appeltaart) in een gezellig bovenzaaltje in Heusden. Hier hadden we een werkelijk schitterend uitzicht uit het raam op de Maas. Na de terugtocht uiteraard de traditionele oliebollen, waarvan helaas geen foto.
Op de terugweg, samen met Ellen, was mijn GPS behulpzaam om de omwegen te vinden. Vervolgens toch maar gereden op het richtingsgevoel en geheugen van Ellen, af en toe hulp van een voorbijganger of een routebordje, dat werkte veel beter. Ongeveer 22.30 uur n.m. kwam ik weer in Arnhem aan. Ik moet zeggen dat de puf er toen wel een beetje uit was. De kilometerteller gaf 277 km aan.