Nut van twee knielmatjes

Zoals ik al eerder schreef, een knielmatje kan handig zijn om een velomobiel op zijn kant te leggen. Maar als je een lekke achterband hebt, moet je de velomobiel helemaal op zijn kant leggen. Ik heb geëxperimenteerd met twee knielmatjes. Als je ze goed neerlegt, kun je een Quest helemaal op zijn kant leggen zonder dat hij de grond raakt. Zie bijgaande foto's. Het voordeel is dat je ook in de stad of elders op een harde ondergrond je velomobiel op zijn kant kunt leggen. Het alternatief is dat je het zitmatje gebruikt. Dat is met name bij een vochtige ondergrond niet prettig. Bovendien is het zitmatje smal en voor je het weet rolt je velomobiel eraf. Daar moet je overigens ook bij deze knielmatjes op letten!

Trapperlasso

Soms is het handig dat je de trappers kunt bewegen zonder onder de Quest te liggen of zonder de Quest op zijn zijkant te leggen, zoals bij het smeren van de ketting of het afstellen van de versnelling. Daarom heb ik een stokje ontworpen met een lasso. De stok meet 100 cm en heeft een doorsnede van 18 mm. Ik heb twee schuine gaten geboord, een aan het einde en een ong. 30 cm van het andere einde. Verder nog een recht gat aan het einde, iets gedraaid ten opzichte van het schuine gat aan het uiteinde. Zie eerste plaatje. Aan het uiteinde van de draad zit een klein klemmetje om te voorkomen dat de draad door het gat schiet. Aan het andere einde van de draad heb ik met net zo'n klemmetje een lusje gemaakt. Deze klemmetjes zorgen er ook voor dat het uiteinde van de draad niet gaat rafelen, want dan kun je je bezeren door de scherpe draadjes.

Als je de stok met een lus aan een van de trappers haakt, kun je met het lusje aan het handvat de lus om de trapper strak trekken. Met de stok kun je dan heel goed de trappers laten bewegen. Je ziet op de foto's de stok met de uiterste standen van de trapper naar voren en naar achter: veel korter dan 100 cm moet de stok dus niet zijn.

Je maakt de lasso weer los van de trapper door te trekken aan de stok en het lusje van de draad bij het handvat los te laten. Daarna haak je de lus heel eenvoudig weer van de trapper af.

Het laatse plaatje laat zien waar ik de ketting smeer, met een stukje keukenrol onder de ketting om knoeien op het aluminium tegen te gaan.

Gebruikte materialen: stok gehaald bij de Praxis; draad en klemmetjes bij de betere ijzerwarenhandel.

Bandenplakken

Omdat je bij een velomobiel drie sporen hebt (i.p.v. één spoor zoals bij conventionele fietsen) heb je meer kans op een lekke band. Én, hoe meer kilometers, hoe meer lekke banden. Gelukkig is het wisselen van een lekke band in een velomobiel niet moeilijk: alle wielen zijn éénzijdig opgehangen zodat je snel de binnen- en buitenband aan de andere kant eraf kunt halen. Plakken doe ik doorgaans thuis, onderweg leg ik er een nieuwe binnnen- en buitenband om.

Enkele tips die ik heb gekregen:
1. Plaats de buitenband met de markering ter plaatse van het ventiel. Je kunt vaak heel gemakkelijk de plaats van het lek in de binnenband achterhalen door hem op te pompen en te luisteren waar het lekt. Als je dan het ventiel bij de markering van de buitenband houdt, kom je ook snel de boosdoener in de buitenband (meestal steentje of glas, soms iets anders) op het spoor. Het voelen met de vinger in de binnenkant van de buitenband levert meestal niets op.
2. Plaats de reserveband iets opgepompt in de reserve buitenband in je velomobiel. Ze zijn dan al klaar om erin gelegd te worden. Als je de twee er zo omlegt wordt de binnenband ook niet vies van de modder die aan de binnenkant van de wielkast zit. Hier in zitten soms ook kleine steentje die voor een heel klein lek kunnen zorgen.
3. Als je een lekke band opbergt bij andere reservebanden, leg er dan een knoop in om te voorkomen dat je hem bij een nieuw lek per ongeluk gebruikt.
4. Neem een goede pomp mee. Ik heb gewoon een grote pomp met manometer in de Quest, gaat er gemakkelijk in. Hij weegt iets meer dan een handpomp maar pompt zoveel fijner!
5. Met een lekke band kun je gewoon nog een heel stuk doorrijden (behalve met mijn brede achterband, die loopt er heel snel af). De banden gaan hiervan doorgaans niet kapot! Het fietst wel zwaar, maar soms is het plezieriger om even door te rijden tot een beschutte of droge plek.

Oliebollentocht 2006

Een beetje miezerregen in het begin, maar verder prima fietsweer. Niet het heldere weer dat we wel eens hebben gehad, maar wel lekker koud.
Dit jaar een afwisselende tocht over dijken en door modder, door stadjes en door bossen. Prima verzorging in een heel comfortabele acomodatie. Complimenten voor Frank Cornelese!

Reclame

Op 24 december 2006 zag ik deze ligfietser met een groot reclamebord achter zich op de Meir in Antwerpen. Hij deelde witte ballonnetjes uit.

Knielmatje

Al vele jaren geleden kocht ik een knielmatje om mee te nemen in de Quest. Het weegt vrijwel niets. Om het een beetje schoon te houden heb ik er een plastic zak omgedaan van de plaatselijke VVV. Dit matje gebruik ik om de Quest driekwart (dus een klein beetje) op zijn kant te leggen voor oppompen van de banden of banden wisselen. Veel mensen gebruiken daar het matrasje van de zitting voor, maar bij vies weer wordt dat matrasje ook vies. Ideaal voor het geval er geen gras voorhanden is, bijvoorbeeld als je onder een viaduct of andere schuilplaats een band moet wisselen. Je kunt het niet gebruiken om de Quest helemaal mee op de kant te leggen, dat moet je op gras doen of indien dat er niet is, zul je toch het matrasje van de zitting moeten gebruiken. Ik meen dat ik het matje destijds bij de Praxis of Intratuin heb gekocht.

Handbel

De Quest van Velomobiel.nl wordt standaard geleverd met bel. Bij de eerste versies zat deze bel in de neus van de Quest. Dat betekende dat je hem zelf goed kon horen, maar de medeweggebruikers nauwelijks. Tegenwoordig zit de bel vlak bij de voetgaten: een flinke verbetering.
Toch geef ik zelf de voorkeur aan een handbel: een skatingbel bedoeld voor skaters. Zoals je op het fotootje ziet vertoont hij al flinke gebruiksporen. Gewoon gekocht bij Halfords. Het voordeel is dat je hem helemaal buiten de Quest kunt houden, ook als je met deksel rijdt. Door de hoge toon is hij redelijk goed hoorbaar. Met wind tegen is het verstandig om eerst met het fluitje te fluiten. Dat geldt ook voor fietsers die met elkaar aan het praten zijn of die met hun GSM aan het oor fietsen.