Tailbag M5 CHR

Onlangs heb ik een nog redelijk mooie Tailbag op de kop getikt. Deze heb ik bevestigd, zo goed en kwaad als het ging. Dat is nog niet zo gemakkelijk. De oorspronkelijke bevestigingsmaterialen zaten er gelukkig nog bij. De tailbag was aan de voorzijde aan het stoeltje bevestigd aan elke zijde op drie punten, dus een hangende constructie. Er zaten klosjes bij, waarbij elk klosje hoger was naarmate het verder naar voren zat. De tailbag komt dus niet helemaal strak tegen het stoeltje te zitten.


Eerst heb ik de tailbag klem gezet tegen het stoeltje, en vervolgens met een stuk krant (vele malen opgevouwen) tussen achterband en de achterzijde van de tailbag hem tegen de achterkant van het zitje gezet. Toen heb ik de plaats bepaald van het gaatje voor de achterste bevestiging. Bij nameten moesten beide gaatje ongeveer 2 millimeter meer naar rechts, dus daar was ik nogal tevreden over.




Vervolgens heb ik de tailbag bevestigd aan de achterzijde van het zitje. In het de bevestiging van de scharnier van het deksel aan de voorzijde van de tailbag zaten nog twee gaatjes aan de onderzijde. Deze waren nog niet gebruikt voor bevestiging. Daar heb ik een gaatje doorgeboord naar voren, dwars door de voorzijde van de tailbag en door de versteviging van de achterzijde van het zitje (versteviging is een stukje aluminium dat ik met twee-componenten-lijm al eens had bevestigd. nu zag ik ook dat ik dat niet helemaal symmetrisch had opgebracht (zucht ..., wat is meten toch moeilijk). Ik ben er niet helemaal zeker van of dit wel een goede gedachte was. Zou het zitje hierdoor niet teveel onder spanning komen te staan? De bovenste foto hieronder is genomen van de voorzijde van het zitje, de onderste foto in de tailbag, dus van het scharnier aan de voorzijde. De onderste twee schroefjes heb ik hier aangebracht.







Tenslotte heb ik ook nog aan de voorzijde de voorste bevestigingschroef gemonteerd. Maar de oorspronkelijke schroef bleek te kort, gelukkig had ik nog een iets langere liggen. De extra ruimte heb ik opgevuld met een rubberen ring die eigenlijk voor de middelste bevestiging was bedoeld. Ook bij de voorste bevestiging heb ik onder enige spanning vastgeschroefd, anders paste het niet. Ook hier ben ik er niet zeker van of dit wel gewenst is.














Al met al ben ik niet ontevreden over hoe het is gemonteerd, het ziet er behoorlijk symmetrisch uit.

Tasafhouder

Deze zomer een tochtje gemaakt met zijtassen op de CHR. Hiervoor heb ik de mooie grote tassen van Radical gekocht. Maar om te voorkomen dat de tassen tegen remmen en ketting zouden komen (in de bochten), zocht ik een tasafhouder. Voor de CHR zijn die niet beschikbaar, althans ik vond ze niet. Ook M5 kon ze niet leveren. Wel kocht ik bij M5 een bagagerekje waar de achterste van de drie banden van de tassen op kon rusten.



Een tasafhouder heb ik laten maken. Eigenlijk heel simpel: het zijn twee RVS pijpen met een knikje erin. Hierop heb ik op de uiteinden oogjes laten lassen die haaks op elkaar staan: de achterste staan verticaal en de voorste horizontaal. De achterste uiteinde heb ik aan hetzelfde schroefgat bevestigd als het het bagagerekje. Hiervoor heb ik de langste RVS bout gekocht die ik kon krijgen en aangevuld met wat ringetjes om de juiste lengte te krijgen. Het voorste uiteinde zou ik aan het zitje schroeven, maar ik was wat onzeker of er bij het veren van het frame van de fiets niet teveel spanning op zou komen. Toen heb ik ze maar aan een stripje aluminium geschroefd en dat op het zitje gelegd. Achteraf is dit denk ik helemaal niet nodig omdat de RVS pijpjes ook wel wat kunnen buigen. Het resultaat was in ieder geval prima, de tassen kwamen niet tegen ketting en remmen en het totale gewicht van de constructie is heel gering. De volgende keer ga ik de pijpjes direct aan het zitje bevestigen. Af en toe kwam ik met de achterzijde van mijn bovenbenen tegen het alu-stripje aan. Daar zou dan geen sprake meer van kunnen zijn.

Vulcanet

Een enthousiast poetser ben ik niet, een fiets is om mee te rijden. Maar soms wil je hem toch wel eens reinigen. Altijd weer een rotklus, hoewel toch ook bevredigend als hij weer helemaal staat te glimmen.
Bij mijn motorgarage zag ik een bus Vulcanet: het zijn natte doekjes waarmee je een auto, motor of fiets kunt schoonmaken zonder water! Zelf vind ik het prettig om toch eerst even te spoelen met water zodat de grove zandkorrels zijn verwijderd. Maar de doekjes werken heel goed. Je hebt er maar een paar nodig voor een motor of auto en voor een fiets volstaat doorgaans één doekje. Vooral gemakkelijk voor al die hoekjes en gaatjes. Niet goedkoop, wel héééél handig.

Engadin Radmarathon 12 juli 2009

Op 12 juli 2009 was het zover. Een tweede poging om de Engadin Radmarathon uit te rijden. De omstandigheden waren ideaal: droog en niet al te warm. Net als vorig jaar heb ik dezelfde taktiek gevolgd, rustig aan vooral met het oog op de laatste berg: Albulla Pass. De eerste lus verliep prima, rustig gereden zonder problemen. Vooral ook goed gedronken en bij de stops een broodje met kaas of zo. Al direct na de tunnel had ik prettig contact met een andere opvallende fiets: een tandem met hierop twee vrolijke fietsers: een Engelse jongen en een Canadees meisje met een rode vlecht en sproeten. Hen zou ik nog menigmaal tegenkomen.Ik had wel veel problemen met stoplichten voor wegwerkzaamheden en spoorwegen. Heb toch zeker meer dan 6 keer hiervoor meerdere minuten moeten wachten.
De Flüela was een heel pittige berg. Hier werd ik toch wel redelijk vaak ingehaald, waarbij ook moet worden bedacht dat ik vermoedelijk achter in het peleton hing. Bovenaan was men de Labe al aan het opruimen. De afdaling werd verstoord door een Mercedes die mij in het begin inhaalde, maar waar ik verder de hele afdaling achteraan heb gehangen. Toen nog een heel stuk relatief vlak tot aan de voet van de Albulla. Hier sprak ik een wat oudere heer die met een soort verlangen over de bezemwagen sprak. Die zou wel niet lang op zich laten wachten. Ik had genoeg gehoord en sprong weer op de fiets. De Albulla was zoals ik verwacht had: niet overal even steil, maar door de lengte en de meer dan 170 kilometer die we al in de benen hadden een hele kluif. Toen ik in Wiesen even aan het telefoneren was, haalde de tandem me in. Bovenop de Albulla Pass kwam ik hen weer tegen. Zij vertrokken luttele momenten voor mij. Het lukte me in de steile afdaling bij hen aan te haken maar omdat ze achter een auto hingen die we niet konden inhalen, kon ik hen niet passeren. Hun afdaaltechniek was verbluffend voor zo'n lang rijwiel. Ook scherpe haarspeldbochten werden met grote snelheid genomen. In het vlakke stuk naar Zernez reden we nog een tijdje samen, maar toen moest ik ze toch laten gaan. Bij de finish bleek dat ik iets minder dan een halve minuut langer had gereden dan de limiet, waar overigens niemand moeilijk over deed. Voor mij was wel duidelijk dat ik het bijna niet gehaald had door de CHR van M5. Het is een voortreffelijke ligfiets, maar in de bergen ben je toch flink in het nadeel en is een racefiets superieur.

Op de racefiets naar de Passo Gavia

Vorig jaar heb ik met de CHR M5 de Passo Gavia bedwongen. Dit jaar, vergezeld door mijn neef opnieuw, maar nu met de racefiets. Ook nu weer eerst met de trein naar Edolo en vervolgens eerst naar Ponte di Legno. Dan de Passo Gavia op. Meer dan 1900 hoogtemeters met een steigingspercentage tot 16%. Dit jaar was het veel gemakkelijker dan vorig jaar. De omstandigheden waren vergelijkbaar: mooi weer, dit jaar wellicht iets minder warm. Toch viel het me dit jaar veel gemakkelijker dan vorig jaar. Hooguit kan de temperatuur me vorig jaar parten hebben gespeeld. Maar zo langerzamerhand ben ik er toch van overtuigd geraakt dat ligfietsen niet erg geschikt zijn om lange beklimmingen mee te rijden.

Ongelukkig tochtje met Munzo

Op 21 mei maakte ik een tochtje met een vriend vanuit Tilburg naar Arnhem. Het begon al na enkele kilometers met gerammel van het achterspatbord. Een van de twee beugels waaraan de stangetjes zitten was gebroken. Dit was de tweede keer, een tijdje geleden had de andere het begeven. Ongeveer 25 kilometer verder ging ik onderuit op een onregelmatige klinkerweg. Wat bleek: ook het voorste bevestigingsbeugeltje had het begeven en het spatbord was naar voren geschoven en blokkeerde het achterwiel. Gevolg: een flinke schaafwond op het spatbord en mijn linker elleboog. Op de elleboog zag ik 's avonds ook nog een behoorlijke bloeduitstorting. We hebben het spatbordje gedemonteerd en in de tas gedaan.





Vlak bij Arnhem bleek ineens dat de SPD-klem van de rechter trapper was geraakt. Thuis alles goed geïnspecteerd. Het bleek dat de twee achterste bevestigingsboutjes eruit gerammeld zijn en het voorste schroefje had het begeven. Toen bleek ook dat de achterste boutjes van de linker pedaal eruit waren.

Tikkende Quest

Sinds enige tijd is er een hinderlijke tik hoorbaar van onder het zitje. Het heeft de frequentie van het trappen en als je de trappers stil houdt, hoor je het niet. Ik denk aan de ketting, maar kan het euvel niet vinden. Telefonisch contact met Velomobiel.nl: waarschijnlijk de ketting die tegen de kunststof kapjes tikt. Nog een keer uitgebreid gekeken, niets te zien. Kapje los gehaald. Tik nog steeds aanwezig. Op verschillende plekken de kettingbuizen ondersteund met zacht materiaal, dit biedt geen oplossing. Dus maar een afspraak gemaakt om naar Dronten te fietsen. Dat is dan gelijk een mooie trainingsronde.

Gelukkig kunnen de heren van Velomobiel.nl het ook niet gelijk vinden. Het is toch altijd een risico als je met zoiets aankomt. Waarschijnlijk zit het in de achteras, die wordt vervangen. Maar dat is het ook niet. Ook de cassette blijkt het niet te zijn. Alle schroeven van de ophanging worden aangedraaid. Uiteindelijk valt het oog op het kettinggeleidewieltje: het is een keramisch Terracycle kettingwieltje. Ik hoorde er voor het eerst van op de weblog van Wim Schermer. Na 1,5 uur werken was het probleem opgelost. Het hinderlijke getik is over, maar wat Wim stelde klopt wel: het gaf tussen het tikken door wel een veel stillere kettingloop.
Heren van Velomobiel.nl: bedankt voor de prima service.

Wat betreft de prestaties, die worden er waarschijnlijk niet door beïnvloed. Ik had nog een afspraak die middag en dus haast. Op de heenweg had ik al een flinke snelheid bereikt, maar ook op de terugweg haalde ik een gemiddelde van meer dan 34 km/u over 80 km. Niet slecht als je meetelt dat er nogal wat heuvels zitten in het traject Arnhem - Dronten.

Mogelijk komt Velomobiel.nl zelf met een betere versie van een geleidewieltje met tandwieltje.